her öğün seni sunuyordu bana
her lokmada yutuyordu senden uzaklığım
her yol sana çıkıyordu da
ben çıkmaz sokaklarda geziyordum
seni anlatıyordum herkese
ve sen yoktun

uzak bir köşede yalnız ne yapardın bilmezdim

sonra…

sen geliverirdin her zaman olduğu gibi

soğuk odamda donmak için bir pencere daha açıyordum
söküp atamadığım ateşini ciğerlerimden atmak için
Seni bulduğumu zannederken
her gece sabah olmasın diye dua ederken
ben onu unuttum derken…

birgün…

dudaklarımın söylediğine inanmayan kalbim atarken sana doğru
bir kış gününde leb-i deryada seninle soluyana kadar İstanbul’u
nefes almayan ben..
Ve şimdi sen ben ve….
onun da sırası geldi.
Buyursun gelsin.
Hoş gelsin.

Memede ağıt
Sabah açıldı gözlerim sen yoktun.
İlk nefesim karışırken havaya
gün doğmuştu ben seni düşündüm.
Kollarımı açtım güneşe yine sen yoktun.
Toprak kırmızı bakıyordu bana
ve ellerim üşümüştü,
anamı düşündüm.
Başaklar beyaza çalmıştı sarıya küsmüş,
yollar rüzgarda dalgalanıyordu.
Hilal kesiyordu sanki ufku ortadan
balamı bana vereni düşündüm.
Yaş aktı gözümden yakıştıramadım.
Akardı oysa seller gibi,
rüzgardandır dedim tertip
yüzüne bakamadım
Bir bulut gölge verdi başıma
ben ona selam.
Sonra aldı başımı bir türkü
yakanı düşündüm.
Bağlama telleri dolandı boynuma
yutkundukça dağlandı göğsüm.
Son nefesim karışırken havaya
seni düşündüm.
Kırmızı toprağa akıyor,
hilal toprağı kesiyordu.
Başaklar selam durmuş
bana bakıyordu.
Ellerim üşümüştü
Anamı, balamı, seni
seni bana vereni düşündüm.
Ben otuzdan önce senden sonra
toprağın kucağına sensiz düştüm.

yani sen vardın da ben görmüyordum
sen konuşuyordun da ben duymuyordum
yani sen bir yerlerdeydin de ben bilmiyordum
yada sen yoksun da
ben var biliyorum.
yani yok
yani var
yani bahar gelmezse
yazı yaşarım
yani sen…
yani boşver!