Sonra sen bakıyordun geçmişine ahlar vahlar denizinin tam ortasından… yelken açtığının bile farkına varmadığın bu kalabalık okyanusta bir başına kaldın. Sonra sen, gözlerin yaşlanırken kendi ihtiyarlığını farkettin. Kollar aynı kollar, salınıp duran gövden aynı… İsmin neydi hatırlayabildin mi? Sana hiç sorulmadan kim olduğunu düşünmüş müydün? Korkak olduğunu farkettin mi yalnızlığına dayılık yaparken? Koca bir hiç içinde ne kadar dolduğunu farkettin mi? Cervantes tanısaydı seni çıkarırdı yel değirmenlerinin karşısına ve Hugo aradığı sefilin ta kendisi olduğunu söylerdi sana. Yine de boşver. Sen az önce okuduğun satırların kahramanı değilsin zaten. Hiç öyle olmadın. Senden kahraman olmaz zaten adın her neyse!!
- Hayat paylaştıkça güzel! :
Recommend on Facebook- Share on FriendFeed
- Tumblr it
- Tweet about it
- Subscribe to the comments on this post
- Tell a friend