MONOBLOG

Sen nereden geliyordun bilmiyordum
başucu kitabımdan yorulmuştu gözlerim
hani biraz önce satırlarında gezindiğim
sen demeden sonunu bildiğim o cümlenden bir nefes önce
seni düşünerek daldığım hangi geceydi bilemediğim

her öğün seni sunuyordu bana
her lokmada yutuyordu senden uzaklığım
her yol sana çıkıyordu da
ben çıkmaz sokaklarda geziyordum
seni anlatıyordum herkese
ve sen yoktun

uzak bir köşede yalnız ne yapardın bilmezdim

sonra…

sen geliverirdin her zaman olduğu gibi

soğuk odamda donmak için bir pencere daha açıyordum
söküp atamadığım ateşini ciğerlerimden atmak için
Seni bulduğumu zannederken
her gece sabah olmasın diye dua ederken
ben onu unuttum derken…

birgün…

dudaklarımın söylediğine inanmayan kalbim atarken sana doğru
bir kış gününde leb-i deryada seninle soluyana kadar İstanbul’u
nefes almayan ben..
Ve şimdi sen ben ve….
onun da sırası geldi.
Buyursun gelsin.
Hoş gelsin.

Sonra sen bakıyordun geçmişine ahlar vahlar denizinin tam ortasından… yelken açtığının bile farkına varmadığın bu kalabalık okyanusta bir başına kaldın. Sonra sen, gözlerin yaşlanırken kendi ihtiyarlığını farkettin. Kollar aynı kollar, salınıp duran gövden aynı… İsmin neydi hatırlayabildin mi? Sana hiç sorulmadan kim olduğunu düşünmüş müydün? Korkak olduğunu farkettin mi yalnızlığına dayılık yaparken? Koca bir hiç içinde ne kadar dolduğunu farkettin mi? Cervantes tanısaydı seni çıkarırdı yel değirmenlerinin karşısına ve Hugo aradığı sefilin ta kendisi olduğunu söylerdi sana. Yine de boşver. Sen az önce okuduğun satırların kahramanı değilsin zaten. Hiç öyle olmadın. Senden kahraman olmaz zaten adın her neyse!!

hava karardığında
açılan sadece bulutların gözkapakları değil,
belki yeni bir ak sayfadır açılan
daha önce yazılmış kitapların değil…

Sana karşı
her zafer.
Sarhoşluğu
acı geldi bu sefer!

Cengiz Özkan Bir ay doğar geceden

Memede ağıt
Sabah açıldı gözlerim sen yoktun.
İlk nefesim karışırken havaya
gün doğmuştu ben seni düşündüm.
Kollarımı açtım güneşe yine sen yoktun.
Toprak kırmızı bakıyordu bana
ve ellerim üşümüştü,
anamı düşündüm.
Başaklar beyaza çalmıştı sarıya küsmüş,
yollar rüzgarda dalgalanıyordu.
Hilal kesiyordu sanki ufku ortadan
balamı bana vereni düşündüm.
Yaş aktı gözümden yakıştıramadım.
Akardı oysa seller gibi,
rüzgardandır dedim tertip
yüzüne bakamadım
Bir bulut gölge verdi başıma
ben ona selam.
Sonra aldı başımı bir türkü
yakanı düşündüm.
Bağlama telleri dolandı boynuma
yutkundukça dağlandı göğsüm.
Son nefesim karışırken havaya
seni düşündüm.
Kırmızı toprağa akıyor,
hilal toprağı kesiyordu.
Başaklar selam durmuş
bana bakıyordu.
Ellerim üşümüştü
Anamı, balamı, seni
seni bana vereni düşündüm.
Ben otuzdan önce senden sonra
toprağın kucağına sensiz düştüm.

bir gün sen de olacaksın yanımızda
sen de karışacaksın kalabalığa
ama hiç yalnız kalmayacaksın
bir gün sen de doğacaksın
gün gibi
güneş gibi
çiçek gibi…

16qax9

yani sen vardın da ben görmüyordum
sen konuşuyordun da ben duymuyordum
yani sen bir yerlerdeydin de ben bilmiyordum
yada sen yoksun da
ben var biliyorum.
yani yok
yani var
yani bahar gelmezse
yazı yaşarım
yani sen…
yani boşver!

her dem
bir dem
neden
ve sen
bil ki mevzu derin
bil ki derya deniz
bil ki
gitmeyesin uzağa
gel ki uzanayım
gel ki sarılayım
gel ki göreyim
her an
her zaman
sen gibi değil
sanki sen değil
dik değilsen eğil
eğil ki
sana ulaşayım
altından
ayaklarının
sanki yaşıyormuşum gibi…

Yeter ki gün güzel başlasın.
Biraz sonra gececek zamana inat
saniyeler yavaşlasın.
Umut gözlerinden aksın yaşlar yerine
dudaklarım dudaklarınla barışsın.
Yeter ki gün seninle başlasın.
Sen yokken geçen zamana inat
dikine dikine yürünsün yolları memleketin.
Yeter ki…
gün gözlerinde başlasın.